یافته‌های ارزشمندی در بخش شمالی شهر تاریخی جزیره‌ی کیش با آغاز کاوش‌های تازه، از زیر خاک بیرون آورده شد.
به گزارش مهر؛ «مصطفا راستی‌دوست»، سرپرست هیات کاوش شهر «حریره» کیش با اشاره به این‌که بخش حفاری شده، نزدیک‌ترین جای این شهر تاریخی به دریا است گفت: «این گستره نزدیك‌به 8500 متر مربع، گستردگی دارد.»
به گفته‌ی وی باتوجه به یافته‌های كنونی هنوز درباره‌ی کاربری این محل نمی‌توان نظر قطعی داد ولی با توجه به موقعیت محل و شکل سازه‌ها به گمان می‌رسد اینجا یک مرکز اداری همچون گمرک، بارگیری محموله یا حتا یک دژ و مرکز سیاسی بوده باشد.

مصطفا راستی‌دوست، یافته‌های سطحی در این محل را شیشه، سفال و سکه‌های مسی برخواند و گفت: «در این محل یک مجموعه‌ی کامل معماری وجود دارد که سازه‌های آن پایه و تنه‌ستون، اتاق و درگاه است که به وسیله گچ‌بری‌های قالبی، دندان‌موشی و کنگره‌ای آذین شده‌اند و در بخش باختری این مجموعه نیز یک فضای پایه و پلکان است که به حصار این مجموعه با پشتیبان‌های مدور می‌رسد‌.»
سرپرست هیات کاوش شهر حریره‌ی کیش دو فضای اتاق‌مانند به ابعاد سه در ١٥ متر که در این گستره پیدا شده را از یافته‌های اصلی این مجموعه خواند و افزود: «در این دو اتاق تاقچه‌های گوناگون 80 تا 90 سانتیمتری به بلندای یک متر و همچنین یک حوضچه به درازای دو متر و پهنای 50 سانتیمتر یافت شده که کف آن‌ها به گونه‌ی خزینه است و گمان می‌کنیم مایعاتی مانند شیره خرما و یا انگور در آن‌ها نگهداری می‌شده است.»
به گفته‌ی وی ١٠ ستون در اینجا یافت شده که بسیاری از آن‌ها افتاده است. آن‌ها را به وسیله کنار هم جای دادن سنگ‌های سخت، با بهره‌گیری از ملاتی سفت و سخت ساخته‌اند که روی آن‌ها را با دولایه اندود کرده‌اند. لایه‌ی نخست؛ «آمود» نام دارد که به استواری ستون‌ها کمک می‌کرده و از یک لایه‌ی نازک «ترکه»، برای آذین سود می‌جسته‌اند.

سكه‌هایی باستانی از روزگار ساسانی تا هنگامه‌ی یورش مغول، در «داراب»، پیدا شد.
این سكه‌ها كه شمار آن‌ها به ٤٠ عدد می‌رسد، دوم دی‌ماه، در شهر باستانی داراب از شهرهای باستانی استان فارس، پیدا شده است.

سكه‌ها  به تلاش یگان حفاظت سازمان میراث فرهنگی استان فارس،‌ یافت شده است.
شهر داراب از کهن‌شهرهای ایرانی است كه دیرینگی‌‌اش را به روزگار هخامنشیان نسبت می‌دهند. این شهر در گذشته، «دارابگرد» نامیده می‌شده است. دارابگرد، چنان‌كه از برخی نگاشته‌های كهن، برمی‌آید، پایگاه و جایگاه اردشیر بابکان سردودمان ساسانیان بوده است. در كتاب‌های تاریخی آمده كه یکی از بزرگ‌ترین ضرابخانه‌های ایران در شهر دارابگرد، برپا بوده است و تا پس از ساسانیان نیز همچنان، ضرب سكه در آن انجام می‌شده است. این شهر كه طرحی دایره‌مانند داشته درمیان دشت بزرگی، ساخته شده است و پیرامون آن کَندَگ یا خندق بزرگی برای پاسداشت شهر از دشمنان، ایجاد كرده ‌بودند. با توجه به تپه‌های باستانی كه در این گستره یافت شده، باستان‌شناسان، پیشینه‌ی منطقه را چندین هزاره برآورد كرده‌اند.

یکی از کارشناسان اداره کل میراث فرهنگی فارس معتقد است دلیل اصلی تخریب گرز نقش برجسته بهرام دوم پادشاه ساسانی در تنگ چوگان کازرون تصور یافتن گنج و طلاهای تاریخی بوده است چرا که مهاجمان به اشتباه بر این باور بودند که این گرز کیسه و محل نگهداری طلاهای سلطنتی است. 

نقش برجسته بهرام دوم به خیال گنج تخریب شد

اوایل هفته گذشته چند خبری منتشر شد در رابطه با اینکه بخشی از نقش‌برجسته بهرام دوم در تنگ چوگان به وسیله پتك تخریب شد. گفته می شد فرد یا افرادی ناشناس با ورود به محوطه حفاظت‌شده نقش‌برجسته‌های تنگ چوگان در ضلع شمالی شهر باستانی بیشابور شهرستان كازرون با استفاده از پتك، قسمت سنگ‌نگاره گرزی را كه در دست بهرام دوم پادشاه بزرگ ساسانیان است، به طور کامل تخریب کردند.